gnam

biorę z piany i obłoczę nad powierzchnią smutno już

ciemno już taką ciemnością niepospolitą takim smutkiem

ekumenicznym czystym smutkiem i kolorowym przypływ

amputuje stopy tnie nogi poniżej kolan oddaje zawraca

zwraca fale rozbijają się o ciszę kilka ujęć jeszcze jedno

nie wie że ujęte nie czuje czas żeśmy go schwytali

w to małe poręczne pudełko więziony czas pokazuje

zawsze północ jak kompas łapię kierunek na powrót

staję się żebrem

2013