ciemną doliną krok za krokiem
brodzę wśród śniegu na kolanach
boso a ślady które tropię
wiatr graweruje w poprzek ciała
chwila za chwilą po co lęki
nim się ukorzę miną ery
na smyczy czasu zanim zwiędnę
nie bądź mi żaglem ani sterem
i nawet jeśli wiatr roztrwonię
w czterdzieści cztery końce świata
łódź mnie poniesie otwórz dłonie
wypuść jak ptaka naucz latać
tyle wystarczy wdzięcznie dygam
z błędu poczęta objawiona
między bajkami bielą spływam
bezpańsko włócząc się po stronach
spokój zaniosę między ognie
co się pejczami iskrzą w oku
podejdź uklęknij zbliż się do mnie
odtąd masz we mnie tylko spokój
jam jest i pierwszym i ostatnim
pełnym i pustym jednakowo
biały tli w środku zieje czarny
wbrew ciszy i na przekór słowom
napij się ze mnie póki pora
zasmakuj w bieli i pokorze
zanim kolejna z kropli skona
w ustach najsłodszy obraz stworzę
2012 (iman)
