kroki

w przededniu sławy nie zamykam drzwi na klucz

lecz nawet teraz czekam z rozpostartymi rzęsami

trzepocząc w niemym zaskoczeniu że to jeszcze

nie twoje kroki na schodach. tymczasem niczego

mi nie ułatwiasz kiedy wstaję z przyzwyczajenia

wpisując w letni krajobraz wszystkie zbyt hojnie

przegapione chwile pozostawione w tym domu

niczym muchy złapane na lep. przeładuj chociaż

raz  we właściwym momencie zamiast wyrzucać

seriami to co przemilczane zalega dość nachalnie
jak słowo które ciałem się stało przekazywanym

z rąk do rąk używanym przy byle okazji za drobną

opłatą i wynoszonym na piedestały. znużona

wszechobecną hipokryzją wychwytuję odgłosy

kroków by odliczać od stu ku niepoliczalności

strugi tuszu mnożyć kółka z papierosowego dymu

potykać i przewracać co łzę. zwerbowany

poklask przywdział ostatnią maskę.

2011