ćmienie

jak ćmy mój miły jak ćmy do wolframu

tak nas do siebie nocami przyciąga

ten sen co śni się każdemu z osobna

ten blask piach w oczach gorący od Samum

jest stół przy stole na krzyż cztery krzesła

na krzyż na jutro z drzazgami po wczoraj

to ty i tylko przed tobą się chowam

choć wiem że nie da się tlić bez powietrza

a z ust wciąż nowe do góry do lotu

by znów się spalić bo takie ich role

stos zdań jak kokon zawiśnie pod stołem

już proch ze skrzydeł już nie ma odwrotu

oddaję tobie na wieczny wolfram

każdą minutę wątły aksjomat

w płucach na mgnienie więcej nie oddam

nie mam nic więcej nie mam nic ponad

prosty iloraz – słowa na treści

albo iloczyn – treści przez słowa

wraca pytaniem co będzie jeśli

dotkniesz żarówki zamiast się chować

ile jest we mnie tego kto chciałby

światłosztyletem przeszyć cię całą

chwytając w dłonie tych rozpostartych

skrzydeł fragmenty zanim się spalą

gaśnie hologram szukam butelki

jej wyspowiadam czego nikomu

nigdy i zawsze – rozdział  zamknięty

nie ma już krzeseł nie ma już stołu

2013