Nafhatun

 Li'an

czym dla mnie się staniesz

tym będę dla ciebie

jak pętla z korali oplotę ci szyję

ty nogi mi spętasz agalem

nie nimbem

i pognasz o zmierzchu na nagie pustynie

przejdziemy przez siebie

jak wielbłąd przez ucho

złorzecząc lub wielbiąc

i w myśl tej zasady

dopóki ty dla nas na każde skinienie

dopóty ja czarnym Hadżarem Al-Kaby

rozbrzmiewa ikama lecz woda wciąż sucha

zanurzę się w tobie niech Bóg mnie wysłucha

pod kwefem monolit

pod kwefem chimera

nie ciało nie dusza

minaret jedynie

od dawna nie klękasz

od wieków nie prosisz

a skrywa cię szczelnie

jak meczet w Medynie

i gdybym umiała oglądać bez oczu

uciekłabym zanim obrócisz mnie

w popiół

Zina

oko które patrzy ręka która czyni

cuda pokalane gwożdżą mnie przy tobie

w myślach smutni gońcy przez kwarcowe niwy

na kulawych osłach pędzą ku nagrodzie

isza mgłą naciąga kiedy w czterech ścianach

dłoń rozpamiętuje pełny kształt daktyla

obok tych co smaki z dawna znam i zapach

dla nich czas już przepadł słodka dżild przegniła

krąży ślepy goniec po piaszczystej niwie

wzdłuż jej nagich pleców piszę twoje imię

będę więc nagrodą zanim będę karą

nim jak daktyl uschnę

nim zostanie pestka

słodycz z ust przetoczę

prosto w nasze żyły

wierząc że choć kropla tej słodyczy przetrwa

kiedy śpię zmęczona szeptyliony zaklęć

cicho i sumiennie kują dla mnie klatkę

An-Nur

a co jeśli czterech powie że widziało

świeciliśmy za dnia w sukurs idąc słońcu

czterej nas powiodą pod sędziowskie loże

ostre jak Zulfikar z szyickich proporców

czy się wtedy zlękniesz czy niczym Aisza

z podniesioną głową staniesz pośród tłumu

co przez aklamację rozbić chciał kamieniem

światło między nami jakby dość miał cudów

w li’an cztery razy wyznam że kochałem

piąty mnie przeszyje nim dokończę zdanie

słońce wzeszło cicho pnąc się po kryjomu

znów przespałam suhur - głód mnie nie nasyci

każdą chwilę skryję w ustach jak cyjanek

z podniesioną głową zaklnę na hadisy

w li’an cztery razy wyznam że kochałam

piąty przetrwam stojąc z prawdą na sztandarach

Dżalda

(chłosta)

tłum podbiega do niej

nie ma prawdy w łonie

wiemy ze zgrzeszyła

cierniem jest koronie

chociaż grzechy wyznał

to nie jego wina

krzyczy tłum na placu

winna jest dziewczyna!

sto uderzeń spadnie

jak bywało dawniej

wzdłuż jej nagich pleców

szariat skórę natnie

z brzuchem pełnym przeczuć

palę diabłu w piecu

2020