carrousel

kręci się kręci karuzela

lato z jesienią goni wiosnę

za nimi zima rytm powiela

czas wbrew pozorom biegnie prosto

wyprzedza rozum w dwie półkule

dzieli na cztery i rozdziera

pamięć jak strzępy zgarnia czule

to co zostało po nich teraz

co w piach kiełkuje późnym słowem

z matczynych modlitw których nie ma

których nie było nigdy bowiem

z pustki jesteśmy i z próżnego

kręci się kręci karuzela

lecz jeszcze nie dość tego złego

by nam wystarczył błękit nieba

drewniane konie słodka wata

i niech nie będzie po kim zbierać

skrzydeł gdy spłoną zamiast wracać

wirujmy nadal póki płynie

pstryk – nuta rwie się i zamiera

nim gdzieś przepadnie zanim zginę

niechaj się kręci karuzela




2012