popielec

więc prochem jesteś żywym ale prochem

kiedy się kruszysz każda część ożywa

trochę niemartwa albo martwa trochę

z wiatrem się puszcza z dymem gna z komina

   a przecież miły to dopiero zima

   jeszcze nie groszki ani nawet róże

   ledwie w zawilce śniegiem park wyszywa

   czas jak anagram luty styczeń grudzień

powiedz jak zebrać co na cztery strony

jak spić te noce gdy się nie da do dna

z ognia pozostał tylko mały płomyk

lichy fundament zamieć w pył rozniosła

   a przecież miły to dopiero wiosna

   nie jest mi cieplej zimniej już nie bywa

   i gubiąc płatki odejdź zniknij zostaw

   roraty plozji w nowy wplatam stygmat

z dłoni cię poślę za zieloną wodę

i nie zostanie z ciebie nawet atom

nim zdąży wybrzmieć zostaw zniknij odejdź

już się po tobie pierwsze szlaki zatrą

   a przecież miły to spóźnione lato

   i niech nie minie jak ostatnim razem

   gdy świat nas rozkradł jakby było łatwo

   maleńką kroplą w twardej rzeźbić skale

wierzę że myślę myślę że nie wierzę

ja proch ty wiatrem dokąd mnie zaniesiesz

tam nas nie znajdą tam możemy jeszcze

na przekór światu światem być dla siebie

   bo widzisz miły to nadchodzi jesień

   w przyciężkich butach sukni tren kołysząc

   czarnej od żalu choć nie czarnej przecież

   i właśnie ona burzą jest przed ciszą

2014